Paasnaweek is verby. Die wit, harde eiers is dalk lankal uitverkoop, die hot cross buns is verorber en die kerklike kalender het geskuif van die groot lydensweek na die vreugde van die Paastyd. Maar vir baie van ons bly daar ’n eienaardige soort melancholie agter. Ons het gevier dat die graf leeg is, maar dikwels voel ons self ook ’n bietjie leeg. Dit is die paradoks van die “hol paashaas”: van buite lyk hy pragtig, blink oorgetrek in goud en perfek gevorm, maar sodra jy die dop breek, besef jy daar is niks binne-in nie.
Die teleurstelling van die leegheid
Daar is min dinge so ontstellend soos om te spaar vir daardie duur sjokoladehaas, net om te ontdek dat jy eintlik vir ’n “doppie” betaal het. Hierdie fisiese leegheid herinner aan die oomblik toe Maria Magdalena by die graf gekom het. Haar eerste reaksie was nie triomfantlik nie, maar rou teleurstelling en vrees – sy het gedink Jesus se liggaam is gesteel. Daardie “gat” in haar hart was groter as die leë opening in die rots.
In ons eie lewens is ons dikwels soos daardie 200 gram sjokoladehasies. Ons is “mooi aanmekaar gesit” van buite, maar binne-in voel ons hol. Hierdie leegheid is nie ’n tekort aan intelligensie nie, maar ’n emosionele en geestelike vakuum. Wanneer ons hartseer, kwaad, alleen of lelik met ander is, weerspieël dit die leegheid aan die binnekant. Ons probeer desperaat om hierdie gat vol te stop met “meer”: meer sport, meer geld, meer vriende, meer gewildheid of die konstante stroom van sosiale media. Maar die realiteit is dat hoe meer aardse goed ons in daardie gat probeer indruk, hoe meer val dit net by die onderkant uit; dit is soos ’n hasie met ’n gat onderin – niks bly daar binne nie.
Die geheimenis van die volheid
In Efesiërs 1:22–23 vind ons die teenvoeter vir hierdie hol bestaan. Paulus skryf dat God alles onder Christus se voete gestel het en Hom as hoof aan die kerk gegee het. Die kerk – wat nie ’n gebou of ’n instansie is nie, maar die versameling van alle volgelinge van Jesus – is Sy liggaam. En hier kom die deurslaggewende punt: hierdie liggaam is die volheid van Hom wat alles in almal vervul.
Wat beteken hierdie “volheid” prakties? Dit is nie bloot ’n abstrakte teologiese konsep nie. Die volheid van Christus is saamgestel uit Sy karaktereienskappe: onvoorwaardelike liefde, eindelose geduld (selfs wanneer ons soos die dissipels onbeholpe is), genade wat ons kry al verdien ons dit nie, respek, vergifnis, vrede en nederigheid. Dit is hierdie “stowwe” wat die leë dop van ons menswees moet vul sodat ons nie meer net ’n blink omhulsel is nie, maar ’n soliede getuienis van Sy teenwoordigheid.
Die Hoof en die Liggaam
Om gevul te wees, beteken egter dat ons moet verstaan hoe die verhouding tussen die “Hoof” en die “liggaam” werk. Soos ’n menslike liggaam geen lewensfunksie het sonder ’n brein nie – jy kan nie eens asemhaal of jou hart laat klop sonder die hoof nie – so kan die kerk en die individu niks doen sonder Christus nie. Ons brein weet van elke vinger wat beweeg; so weet Christus ook van alles in ons lewens.
Om te leef vanuit die volheid beteken om voortdurend by die “Hoof” in te check. Dit gaan daaroor om by Jesus se voete te sit – nie net omdat Hy die verhewe Koning is voor wie alles moet kniel nie, maar omdat Hy die beste Vriend is by wie jy kan huil oor jou seer en jou eie gevoel van leegheid. Wanneer ons by Sy voete sit, staan Hy nie net van ver af en kyk nie; Hy buk af, hou ons vas en luister. Dit is in hierdie intieme konneksie waar die “inhoud” van Christus oorgedra word na ons leë dop.
’n Nuwe kyk na die wêreld
As ons werklik gevul is met Christus se volheid, verander die manier waarop ons na ander mense kyk radikaal. Dit is maklik om liefdevol te wees teenoor diegene wat vir ons goed is, maar die toets van volheid lê in ons reaksie teenoor die “moeilikes”. Wanneer ons optree vanuit ’n leë plek, is ons reaksie gewoonlik veroordeling, uitsluiting of woede. Maar wanneer ons vol van Hom is, kyk ons met genade na selfs diegene wat ons nie dink dit verdien nie.
Dit sluit die mense in wat ons irriteer, die maatjie wat boelie, die korrupte politikus, of selfs die persoon wat ons fisies of emosioneel skade aangedoen het. Ons hoef nie saam te stem met hulle dade nie – ons kan nie oorlog of onreg regpraat nie – maar ons moet besef dat hulle ook deur God gemaak is.
Dink aan ’n kunswerk soos Van Gogh se “Starry Night”. Selfs al sou iemand daardie skildery koop en besit, bly dit steeds ’n Van Gogh; die kunstenaar se handtekening en wese is onlosmaaklik deel van dít op die verfdoek. Net so is elke mens, of hulle nou kies om Jesus te volg of nie, steeds ’n skepping van God en dra hulle iets van Sy “handtekening”. Wanneer iemand ons seermaak, tree hulle op vanuit ’n plek van uiterste leegheid. Ons roeping is om nie met ons eie leegheid te reageer nie, maar vanuit die oorvloed wat ons by Christus gekry het.
Die pyn van die Skepper
Wanneer ons ander seermaak, of wanneer ons self seergekry het, moet ons onthou dat Jesus “dubbel seer” kry. Hy kry seer vir die een wat ly, maar Hy kry ook seer omdat ’n ander kind van Hom kies om vanuit ’n leë, donker plek op te tree. Daar is ’n kragtige voorbeeld van ’n ma wat haar kind in ’n motorongeluk weens ’n dronkbestuurder verloor het; sy het gesê sy is net dankbaar haar kind was nie die een wat die ander persoon doodgery het nie. Dit is die tipe perspektief wat slegs moontlik is as jy gevul is met iets groter as jou eie wraakgevoelens.
Die graf is leeg, sodat ons vol kan wees
Die boodskap van Efesiërs is duidelik: ons hoef nie as leë dop hasies deur die lewe te gaan, altyd op soek na die volgende ding om ons op te vul nie. Ons kan tevrede wees met wie ons is en hoe ons gemaak is, want ons het toegang tot die rykdom van Christus.
Ons moet daagliks kies om nie net die “mooi buitekant” in stand te hou nie, maar om die Here te vra om ons hoof te wees. Ons moet vra: “Here, moet my hart nou klop? Moet ek hierdie tree gee? Moet ek hierdie ding sê?”. Die grootste troos van die Christelike geloof is dat die graf leeg is sodat Jesus kan leef – en omdat Hy leef, kan Hy ons volmaak. Mag ons leef as mense wat nie meer hol is nie, maar wat oorloop van die genade en liefde van die Een wat alles in almal vervul.
By
