Wanneer die woord “roeping” in kerklike kringe opklink, skuif ons dikwels dadelik die fokus na die individu. Ons vra: “Waarvoor is ek geroep?” of “Wat is God se spesifieke plan vir my lewe?” Ons soek na ons name in die kantlyne van die Skrif, vol hoop op ’n duidelike beroepsriglyne of ’n spesifieke taak wat net ons kan vervul. Maar in sy brief aan die Efesiërs dwing Paulus ons om ons lense te herfokus. Hy skuif die aandag weg van die individuele ambisie na ’n veel dieper, universele werklikheid: die roeping van die kerk as ’n eenheid in Christus.
Die brief aan die Efesiërs is nie sommer net nog ’n korrespondensie nie; dit was ’n omsendbrief bedoel vir ’n wye gehoor in Klein-Asië, ’n streek wat destyds gebuk gegaan het onder afgodsdiens en chaos. Dit is binne hierdie konteks dat Paulus die fundamentele vrae beantwoord: Wie is ons as die kerk, en wat maak ons eintlik hier op aarde?.
Identiteit voor aksie
Paulus begin sy brief deur sy eie roeping te bevestig – nie om te spog nie, maar om sy gesag as gestuurde van Christus te vestig. Hy verklaar dat hy ’n apostel is “deur die wil van God”. Dit beteken dat God se doel op aarde Paulus se persoonlike doel geword het; hy het homself belyn met die groter prentjie van wat God vir die wêreld wil hê.
Maar dan skuif hy die fokus na die lesers. Hy noem hulle “heiliges” en “gelowiges”. In die Grieks dra hierdie woorde geweldige gewig. Om “heilig” (hagios) te wees, beteken nie dat jy perfek is of dat jy die wet foutloos onderhou nie. Dit beteken eenvoudig dat jy aan God behoort. Net soos engele as heilig beskou word omdat hulle in God se diens staan, is gelowiges heilig omdat hulle deel is van God se familie. Ons roeping begin dus nie by wat ons doen nie, maar by aan wie ons behoort.
Die term “gelowiges” (pistois) verwys ook na meer as net verstandelike instemming. Dit beskryf mense wat getrou bly, wat vashou aan Christus te midde van ’n kultuur van vals profete en afgode, soos die massiewe tempel van Artemis wat destyds die horison van Efese oorheers het. Ons identiteit lê in die feit dat ons “in Christus” is – wat waar is van Hom, word waar van ons.
Die boublokke van roeping: genade en vrede
Die kern van ons universele roeping word saamgevat in twee woorde wat Paulus deurlopend gebruik: genade en vrede. Hierdie twee begrippe is die rede hoekom daar hoegenaamd ’n Evangelie bestaan. Genade is die onverdiende guns wat ons ontvang; dit is die hart van Jesus se kruisdood. Vrede, aan die ander kant, is nie die afwesigheid van konflik of bloot “smooth sailing” nie.
Dit is opvallend dat Paulus hierdie woorde skryf terwyl hy self in die tronk sit. Vir die wêreld sou Paulus se situasie as ’n mislukking lyk, dog wens hy sy lesers vrede toe. Dit is ’n vrede wat fisiese omstandighede en veiligheid te bowe gaan; dit is die wete dat jy ’n veilige plek by God het, ongeag die chaos daarbuite.
Hierdie genade en vrede is nie net geskenke om te bewaar nie, maar die einste elemente wat ons geroep is om uit te leef. As ons vra wat ons roeping is, is die antwoord: om hierdie genade en vrede sigbaar te maak.
Die kerk as “Working Model”
NT Wright beskryf die kerk as die “working model” van God se koninkryk op aarde is. Ons is die lewende bewys dat die hemel reeds op aarde teenwoordig is. Ons universele roeping is om God vir die wêreld te wys.
Dit beteken dat ons spesifieke beroepe of lewenstadia – of jy nou ’n dominee, ’n dokter, ’n besigheidsmens, ’n boer of ’n ouer is – slegs die houers is waarin ons hierdie groter roeping giet. Daar staan nêrens in die Bybel ’n spesifieke teksvers wat sê dat ’n spesifieke persoon ’n rekenmeester moet word nie, maar daar staan oral dat ons die beeld van God moet reflekteer.
Die roeping is dus prakties en alledaags. Dit manifesteer in hoe ons optree teenoor mense wat ons frustreer, hoe ons geduld beoefen wanneer ons ongeduldig voel, en hoe ons liefde bewys aan diegene van wie ons dalk nie eers hou nie. In elke situasie behoort ons grootste vraag te wees: “Hoe wys ek God vir hierdie persoon?”.
Liefde as die samebindende krag
Paulus sluit sy brief af deur vrede, geloof en veral liefde te beklemtoon. Hy praat van ’n “onverganklike liefde” vir die Here Jesus Christus. Hierdie liefde is die voorwaarde vir die ontvangs van God se genade. Dit is nie ’n vlugtige emosie nie, maar ’n diep gewortelde verbintenis wat die hele gemeente saambind.
Wanneer ons as kerk saamkom, of dit nou is om ’n kind te doop of om die Skrif te bestudeer, bevestig ons hierdie gedeelde identiteit. Die doop van ’n baba soos Isabella herinner ons daaraan dat sy, lank voordat sy ’n beroep kan kies, reeds aan God behoort en reeds deel is van hierdie universele roeping. Sy is, net soos elkeen van ons, geroep om ’n “apostel” van genade en vrede in haar eie wêreld te wees.
Ons roeping is dus nie iets wat ons moet gaan “soek” of “vind” asof dit ’n versteekte skat is nie. Dit is reeds aan ons gegee in Christus. Ons is geroep om mense van genade te wees in ’n ongenadige wêreld, mense van vrede in ’n tyd van konflik, en mense van liefde waar daar haat is.
As ons onsself begin sien as gestuurdes – as mense wat God se koninkryk hier en nou moet beliggaam – verander dit alles. Dit verander hoe ons werk, hoe ons in ons gesinne optree en hoe ons in ons gemeenskappe beweeg. Ons is nie maar net besig met ons eie klein lewentjies nie; ons is besig met die wil van God.
Mag ons dan met dieselfde oortuiging as Paulus kan sê dat ons, deur die genade wat oor ons uitgegiet is, geroep is om God se lig te wees. Nie omdat ons oulik is nie, maar omdat Hy ons s’n is en ons Syne is. Dít is die kerk se ware roeping.
By
