Daar is iets omtrent die boek Efesiërs wat ’n mens dwing om stadiger te loop. In ’n wêreld wat spoed en kitsoplossings vereis, herinner hierdie brief ons dat die rykdom van God se Woord nie in ’n vinnige deurlees geabsorbeer kan word nie. In hierdie “jaar van luister” word ons juis uitgedaag om stil te gaan staan by die fundamentele vrae: Wat is God se roeping vir ons? Hoe lyk dit as ’n geloofsgemeenskap ’n “werkende model” van God se nuwe skepping word? Die antwoord lê opgesluit in ’n verstommende paradoks wat Paulus in Efesiërs 1:18–20 skets – ’n perspektief op erfenis wat ons menslike verstaan daarvan heeltemal oorskry.
Die Mite van die “Halos”
Wanneer ons die woord “heiliges” hoor, flits daar dikwels beelde van engele of mense met halos deur ons koppe; mense wat nooit ’n vals noot sing nie, nooit foute maak nie en wie se klere altyd perfek gestryk is. Ons dink aan morele voortreflikheid en etiese perfektheid. Maar Paulus se gebruik van die woord “heiliges” het niks te make met hoe “oulik” ons is nie.
Om heilig te wees, beteken eenvoudig om aan God gewy te wees – om aan die Heilige te behoort. Dit is nie ’n titel wat ons verdien deur goeie gedrag nie, maar ’n identiteit wat aan ons geskenk is omdat God ons gekies het. Heiliges is egte mense wat “battle” met die lewe, wat swaarkry en lekkerkry, maar wat dit alles binne die teenwoordigheid van God doen.
Ons is heilig omdat ons Syne is, nie omdat ons foutloos is nie.
’n Erfenis wat nie kan verval nie
Gewoonlik dink ons aan ’n erfenis as iets wat ons eers ontvang wanneer iemand sterf. Dit is materiële dinge: geld, grond, ’n huis of ’n besigheid. Maar God is nie dood nie, en daarom moet ons ons begrip van “erfenis” herdefinieer.
Die Griekse teks gee vir ons ’n belangrike leidraad. Waar die Afrikaanse vertaling dikwels sê die erfenis is vir die heiliges, gebruik die oorspronklike Grieks die woord en – dit is ’n erfenis in die heiliges. Hierdie klein onderskeid verander alles. As ek geld of grond erf, is dit my verantwoordelikheid om dit veilig te hou; ek kan dit mors, verkoop of selfs verloor. Maar ’n erfenis wat binne-in my is, is onvernietigbaar. Dit is nie iets wat ek in ’n kluis hoef toe te sluit nie, want dit is deel van my wese in Christus. Dit is ’n goddelike deposito wat ons nie kan misplaas of verkwis nie.
Krag wat alle woorde oorskry
Wat is hierdie erfenis wat in ons woon? Paulus probeer dit in vers 19 beskryf, maar dit voel asof hy sukkel om genoeg woorde in die menslike taal te vind om die omvang daarvan vas te vang. Hy stapel woorde soos “onvergelykbare grootheid,” “mag,” “werking” en “groot krag” op mekaar. Dit is dieselfde krag wat Christus uit die dood opgewek het.
Hierdie krag is nie noodwendig die vermoë om fisiese swaar voorwerpe te skuif nie. Vir elkeen van ons manifesteer hierdie kragtige erfenis anders: vir die een is dit die krag van genade in ’n tyd van oordeel; vir ’n ander is dit die krag van vergifnis, die gawe van rus, of die veiligheid van ’n plek waar jy nooit verwerp voel nie. Dit is die onmeetlike krag van Christus wat reeds in ons werk, sonder dat ons daarvoor hoef te sweet of te werk.
Die Groot Twist: Ons is die Erfenis
Paulus neem die argument egter nog ’n stap verder met ’n tweede interpretasie van die Grieks. Die frase kan ook gelees word as ’n besitlike vorm: die erfenis wat aan God behoort. Dit beteken dat ons die erfenis is.
Dink vir ’n oomblik aan die impak daarvan: God het ons gemaak, maar toe die sondeval ons van Hom geskei het, het Hy ons weer “teruggekoop” deur Christus aan die kruis. Hy het ons twee keer Syne gemaak. Wanneer God na ons kyk, sien Hy nie ’n projek wat nog voltooi moet word of ’n mislukking wat herstel moet word nie; Hy kyk na ons en dink: “Hierdie is My wonderlike erfenis”.
Dit is ’n ongelooflike bemagtigende gedagte. Ons hoef nie angstig vas te hou aan ons status by God nie, want ons is Sy kosbaarste besitting. Ons is die “erfporsie” van die Skepper van die heelal. Dit gee ons die vryheid om op die “toppunt van die wêreld” te staan, nie uit hoogmoed nie, maar met die wete dat Sy krag in ons is en dat ons vir Hom kosbaar is.
Oë wat anders kyk
Hoe verander hierdie wete die manier waarop ons Maandagoggend die wêreld instap? Paulus bid dat die “oë van ons harte” verlig sal word sodat ons hierdie realiteit kan raaksien. Om met verligte oë te leef, beteken om anders na jouself, na ander en na die skepping te kyk.
As ons mekaar werklik sien as “die heilige erfenis van God,” verander ons verhoudings dramaties. Selfs in ’n gebroke wêreld waar mense mekaar seermaak en dinge skeefloop, kan ons kies om die oorspronklike beeld van God in mekaar raak te sien. Ons kyk na die persoon van wie ons nie hou nie, of die een wat ons te na gekom het, en erken: “Ook hierdie mens is bedoel as ’n wonderlike erfenis van God”.
Wanneer ons ons waardes van diensbaarheid, eenvoud, inklusiwiteit en egtheid uitleef, doen ons dit nie om punte by God te tel nie. Ons doen dit omdat ons reeds vanuit die oorwinning leef. Ons is die “working model” wat vir die wêreld moet wys hoe God se nuwe skepping lyk. Mag ons harte so verlig word dat ons nie net die rykdom van ons erfenis verstaan nie, maar dat ons self die getuienis word van die God wat alles – en almal – onder een hoof in Christus saamsnoer.
By
