In ons moderne wêreld is ons dikwels so vasgevang in die onmiddellike eise van die lewe dat ons perspektief op God se wil baie klein word. Ons vra gereeld: “Wat is God se wil vir my lewe hier en nou?” of “Wat kan ek vandag by Hom kry?”. Ons fokus is so dikwels op onsself en ons eie behoeftes gerig. Tog is God se wil nie iets kleins of selfgesentreerd nie; dit is ‘n groot, kosmiese visie wat oor aanbidding en lof aan Hom gaan. Dit gaan oor hoe ons lewens kan bydra tot God se droom vir Sy hele skepping. Hierdie groter perspektief word nêrens duideliker as in die manier waarop Paulus vir die gelowiges bid nie. In sy briewe, spesifiek in Efesiërs 1:15-19, sien ons ‘n model van gebed wat ons uitdaag om ons eie gebed-gewoontes te heroorweeg.
Een van die mooiste eienskappe van Paulus se briewe is dat hy nie net vir mense sê dat hy vir hulle bid nie, maar hy verduidelik presies waarvoor hy bid. Hy begin dikwels deur God te dank vir die mense – spesifiek vir hul geloof en hul liefde vir ander gelowiges. Vir Paulus is dit belangrik dat die gemeentes weet hy dink aan hulle en dat hy dankbaar is vir hulle teenwoordigheid in die liggaam van Christus. Dit laat ‘n mens wonder: Hoe gereeld bid ons werklik vir mekaar op hierdie manier? Is ons “ek bid vir jou” dalk net ‘n gewoonte-sêding geword, soortgelyk aan “hallo, hoe gaan dit?”, sonder dat ons dit werklik doen?
Die uitdaging is dat ons baie meer tyd spandeer om vir onsself en ons eie probleme te bid as vir ander. Ons raak soms selfs moeg vir ons eie gebede omdat ons dieselfde versoeke oor en oor herhaal. Interessant genoeg is daar gevind dat wanneer ‘n mens die fokus van jouself afskuif en begin om vir ander te bid, jy dikwels meer bewus word van God se teenwoordigheid in jou eie lewe. Dit is asof die handeling om vir ander in te tree, jou eie geestesoë oopmaak vir die groter prentjie van wat God besig is om te doen.
Wat is dan die grootste geskenk wat ons vir mekaar kan gee? Dit is nie noodwendig om mekaar se probleme op te los of om te bid dat alle moeilike situasies bloot sal verdwyn nie. Volgens skrywers soos Tom Wright is die grootste geskenk om vir mekaar te bid soos wat Paulus gebid het: dat die persoon God werklik sal ken te midde van hul situasie. Paulus bid dat God, deur Sy Gees, aan ons wysheid sal gee sodat Hy Homself so aan ons kan openbaar dat ons Hom werklik ken. Hy bid dat ons geestesoë verhelder sal word.
Hierdie tipe gebed verander die aard van ons versoeke. Ons bid nie meer net “Here, maak gesond” of “Here, laat hierdie probleem verdwyn” nie. In plaas daarvan bid ons: “Here, wees teenwoordig en maak hierdie persoon bewus van U teenwoordigheid”. Dit is ‘n gebed vir ‘n dieper verhouding met God. Wanneer ons so bid, vra ons dat mense God se teenwoordigheid sal ervaar en sal leer wie Hy werklik is – die liefdevolle Vader – sodat hul vertroue in Hom kan groei, ongeag die omstandighede.
Dit is ‘n kragtige besef dat God reeds in die situasie teenwoordig is. Baie keer dink ons God is ver en Hy moet nou in ‘n situasie “inkom” om dit weg te neem. Maar God is klaar daar; ons moet net leer om Hom in die slegte, die moeilike en die seer raak te sien. Dikwels sien ons Hom eers byna agterna wanneer ons terugkyk, maar die krag van gebed lê daarin dat iemand anders vir jou kan intree en vra dat jou oë nóú oopgemaak sal word om Hom te sien.
Dit is hier waar die ware transformasie plaasvind. Ons as mense verander nie noodwendig bloot omdat ons deur moeilike tye gaan nie. Wat ons werklik verander en laat groei in liefde en genade, is om God se teenwoordigheid en liefde binne daardie slegte situasies te ervaar. Wanneer ons God sien, verander ons prioriteite, ons vrese en ons hoop. Alles lyk anders omdat God daar is, nie noodwendig omdat die situasie self verander het nie.
‘n Treffende voorbeeld hiervan is die storie van ‘n ma wie se kind doodgeskiet is. In die hof, te midde van die onbeskryflike seer, was sy nie net vervul met woede nie. Sy het gesê sy is dankbaar dat dit nie háár kind was wat iemand anders doodgemaak het nie. Dit is die reaksie van iemand wat nie net vir haarself gebid het nie, maar wat mense gehad het wat vir haar gebid het dat God Homself aan haar sou openbaar. Sy het God waarlik leer ken in die diepste donkerte. Haar omstandighede was verskriklik – haar kind was weg – maar haar hart was verander omdat sy God se teenwoordigheid kon raaksien.
As ons bloot bid dat situasies moet verander, vra ons dat die wêreld moet verander om ons te pas. Maar as ons bid dat God mense se oë sal oopmaak sodat hulle Hom kan sien, bid ons vir die transformasie van harte. Dit is dan wanneer ons begin leef as ‘n “working model of God’s new creation” – mense wat anders kyk, anders hoop en anders liefhê omdat ons die krag, liefde en genade van God in elke aspek van die lewe raaksien.
Daarom is die uitnodiging aan ons elkeen om op te hou om net “vat-weg-gebede” te bid. Kom ons begin om aanhoudend vir mekaar te bid deur name te noem en te vra: “Here, openbaar Uself aan hierdie persoon”. Laat ons bid dat ons mekaar se geestesoë verhelder sal word sodat ons die rykdom van Sy erfenis en die geweldige groot krag wat Hy in ons uitoefen, kan ken. Wanneer ons mekaar help om God werklik te ken, gee ons die kosbaarste geskenk wat moontlik is – ‘n lewe wat geanker is in die teenwoordigheid van die Ewige.
By
